← ফুৰি যাওক

খোঁচ্

khom̐c

অৰ্থ

1.

শিং বা জোঙা বস্ত্তৰে বিন্ধ্ বা প্ৰহাৰ কৰ্

to prick; to gore

সক. ধা.

2.

গোঁজ্; ঠেলি সুমা; যেনে-"কটাৰীখন কঁকালত খুঁচি খ"

to thrust

সক. ধা.

3.

ব'ঠা বা মাৰিৰে মাটিত লগাই খোঁচ মাৰি ঠেল্ (নাও বোবাত); যেনে-"বাম পানীত নাও খুঁচি বাব লাগে"

to punt

সক. ধা.

উৎস: চন্দ্ৰকান্ত অভিধান. সম্পূৰ্ণ উৎসৰ বিৱৰণ