খুখুন্দা
khukhundā
অৰ্থ
1.
চূৰ্ণ; জীৰ্ণ; গুড়ি; পুৰণি হৈ ভাগি-ছিগি যোবা যেন হোবা; যেনে-"ৰৌদ্ৰে বৰিষণে অতি পুৰিয়া আছয়। খুখুন্দা ধনকু ভাঙ্গি মুনিহ কহয়" (মা., আদিকাণ্ড)
powdered; worn-out; in a dilapidated state
বিণ.
সমাৰ্থক শব্দ
2.
উৎস: চন্দ্ৰকান্ত অভিধান. সম্পূৰ্ণ উৎসৰ বিৱৰণ