কৰণীয়া
karaṇīẏā
অৰ্থ
1.
উচ্চ দৰৰ; নিয়মিত; ডাঙৰ; যেনে -"বোলে সি কৰণীয়া উদাসীন" (কথা-গুৰু-চৰিত); "কোন যে সাধ্বী কৰণী" (মা. ক. সুন্দৰাকাণ্ড)।
বিণ.
সমাৰ্থক শব্দ
উৎস: চন্দ্ৰকান্ত অভিধান. সম্পূৰ্ণ উৎসৰ বিৱৰণ
karaṇīẏā
উচ্চ দৰৰ; নিয়মিত; ডাঙৰ; যেনে -"বোলে সি কৰণীয়া উদাসীন" (কথা-গুৰু-চৰিত); "কোন যে সাধ্বী কৰণী" (মা. ক. সুন্দৰাকাণ্ড)।
বিণ.
সমাৰ্থক শব্দ
উৎস: চন্দ্ৰকান্ত অভিধান. সম্পূৰ্ণ উৎসৰ বিৱৰণ