একলব্য

আগৰ কালৰ অন্ত্য জাতিৰ এজন মহা গুৰুভক্ত ধনুৰ্দ্ধৰ [হিন জাতি বুলি প্ৰথমতে দ্ৰোণাচাৰ্য্যই তেওঁক শিষ্যৰূপে নৰখাত তেওঁ উলটি গৈ কাঠৰ দ্ৰোণ-মূৰ্ত্তি এটা সাজি তাকে গুৰু মানি আপোনা-আপুনি এই মূৰ্ত্তিৰ আগত অস্ত্ৰশিক্ষা অভ্যাস কৰে; কিছু দিনৰ পাছত দ্ৰোণে একলব্যক লগ পাই প্ৰমাণ পালে যে তেওঁ অস্ত্ৰ-বিদ্যাত দ্ৰোণৰ নিজ শিষ্য অৰ্জ্জনুতকৈও বেছি পাৰ্গত হ'ল। এই কথা সহিব নোবাৰি দ্ৰোণে একলব্যৰ কমাবৰ নিমিত্তে গুৰুদক্ষিণা-স্বৰূপে তেওঁৰ সোঁ হাতৰ বুঢ়া আঙুলিটো কাটি গুৰুক দান দিলে। দ্ৰোণে এনেকৈ একলব্যৰ শক্তি হ্ৰাস কৰি অৰ্জ্জুন আদি শিষ্য-সকলক আশ্বাস দিছিল]।

বি.