বঁকিয়া
bo~.ki.a
অৰ্থ
1.
বিল বা পিটনিৰ মাজেৰে বন্ধা ওখ আলি
a road or footpath raised above the level of a swampy ground
জাতিবাচক বিশেষ্য
2.
পথাৰত দুদৰা মাটিৰ মাজত পানী ৰখাৰ লগতে খেতিৰ সময়ত মানুহ আৰু গৰু আদি যাব পৰাকৈ বন্ধা সামান্য ওখ, সৰু আলি৷ নিৰ্মলপ্ৰভা বৰদলৈৰ ’মৰ্মান্তিক’ৰ পৰা পঢ়কঃ ’তেওঁক মই যোৱাগৈ দেখিছিলোঁ/ বেলি লহিওৱাৰ পৰত/ পথাৰৰ বঁকিয়াইদি...’
a small, narrow road/path in peddy fields slightly raised to keep water and allow people and cattle etc. to walk.
বস্তুবাচক বিশেষ্য
উৎস: xobdo.org. সম্পূৰ্ণ উৎসৰ বিৱৰণ