সনিয়া
saniẏā
অৰ্থ
1.
সোণামুখী; সোণ-বৰণীয়া পাতৰ এবিধ সৰু গছ; ; যেনে-"সোণা এৰি সনিয়াত মাৰৈ গান্হি" (শঙ্কৰদেব)। সনিৰ্ব্বন্ধ, সনিৰ্বন্ধ [সং.] বিণ. অতিশয় আগ্ৰহ বা মিনতিযুক্ত। সন্ত [সং. সত ্] বি. সাধু; মহন্ত; ধাৰ্ম্মিক
senna ; a saint; a pious. man
বি.
2.
সত্য; নিত্য; স্হায়ী; যেনে-"অসন্ত জগতখান: তোমাত উদ্ভব ভৈল: সন্ত হেন প্ৰকাশে সদায়" (কীৰ্ত্তন)
real; perpetual
বিণ.
উৎস: চন্দ্ৰকান্ত অভিধান. সম্পূৰ্ণ উৎসৰ বিৱৰণ