-মূৰীয়া
-mūrīẏā
অৰ্থ
1.
কোনো পাত্ৰৰ মূৰ, মুখ বা কাণলৈকে ভৰা; পূৰ হৈ বা ভৰি মূৰ বা কাণৰ সমান হোবা; "কাণমূৰীয়া" চোবাঁ; (এটা সংখ্যা-শব্দৰ পাছত থাকে)
filled to the level of the brim; measuring full to the brim of a vessel
বিণ.
2.
মূৰ-যুক্ত; মূৰ থকা (ই কোনো শব্দৰ পাছত যোগ হৈ তেনে মূৰ-যুক্ত বুজায়); যেনে-"দহমূৰীয়া"
with a head
বিণ.
3.
কোনো ঠাইৰ মূৰ বা সীমাত থকা; যেনে-গাওঁ-মূৰীয়া
residing or situated at the boundary of
বিণ.
উৎস: চন্দ্ৰকান্ত অভিধান. সম্পূৰ্ণ উৎসৰ বিৱৰণ