মহাৰথ
mahāratha
অৰ্থ
1.
বৰ বীৰ; ডাঙৰ যুঁজাক [যি অকলে দহ হেজাৰ ধনুৰ্দ্ধৰৰ লগত যুদ্ধ কৰিবলৈ পাৰগ আৰু অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ বিদ্যাত নিপুণ তেবেঁই মহাৰথ; অন্যমতে যি নিজক, সাৰথিক আৰু ৰথৰ ঘোঁৰাক ঘাইল নোহোবাকৈ ৰাখি যুদ্ধ কৰিবলৈ পাৰ্গত তেবেঁই মহাৰথ।]
a great or skilful warrior
বি.
সমাৰ্থক শব্দ
উৎস: চন্দ্ৰকান্ত অভিধান. সম্পূৰ্ণ উৎসৰ বিৱৰণ